नातेसंबंधात आपण काय बोलतोय? व काय करतोय? यांपेक्षा आपण स्वतःला कोण समजत आहोत? व काय कामाचे समजत आहोत? याला जास्त महत्त्वाचे मानायला शिकूया.

आपण स्वतः स्वतःला आवडणे म्हणजे आपल्याला स्वतःबद्दल जास्तीत जास्त माहिती असणे, आपले स्वतःवर नियंत्रण आणि मालकीहक्क असणे; इतरांवर नव्हे, हे समजून घ्यायला शिकूया.

आपल्यासाठी महत्त्वाचे असणारे काम संख्यात्मक व गुणात्मक रितीने व निर्धारित वेळेत पूर्ण झाले आहे की नाही? याचे मूल्यांकन कसे करायचे हे अगोदरच ठरवायला शिकूया.

इतरांवर कामाची जबाबदारी सोपवताना आपण त्यांच्या काम करण्याच्या पद्धतींवर लक्ष केंद्रित करण्याऐवजी त्या कामाच्या अपेक्षित व इच्छित परिणामांवर करायला शिकूया.

विचार करायचाच असेल तर नातेसंबंध, तत्वं, मूल्यं व संभाव्य परिणाम यांचा प्रथम करायला शिकूया, त्यानंतर वेळेचा, वेळापत्रकांचा आणि कार्यक्षमतेचा करायला शिकूया.

आपल्या निराशा अपेक्षांमधून येतात, अपेक्षा आपल्या मनातील स्व:प्रतिमेतून येतात, स्व:प्रतिमा आपल्या तत्वांतून व मुल्यांतून येतात म्हणून आपल्या सर्वात खोल मूल्यांवर नेहमी लक्ष द्यायला शिकूया.

“अरेरे! मला याचं महत्त्व अगोदर माहीत असतं तर बरं झालं असतं” असं नंतर म्हणण्यापेक्षा, खरोखर महत्वाचं काय आहे? हे शोधण्यासाठी थोडा वेळ काढायला शिकूया.

आरोग्य, कुटुंब, व्यवसाय, नोकरी, मैत्री किंवा वैयक्तीक विकास यांपैकी कोणत्याही एका क्षेत्रातील कितीही मोठे यश दुसऱ्याची थोडीसुध्दा भरपाई करु शकणार नाही.

आपले दृष्टीकोन आणि आपल्या भूमिका, आपल्या लघु व दिर्घ टप्प्यांतील वैयक्तिक ध्येयांशी व उद्दिष्टांशी, एकवाक्यता व मेळ साधू शकतील असे, निवडून ठेवायला शिकूया.

पूर्णपणे इतरांनी किंवा बाहेरून थोपवलेले वेळापत्रक व शिस्तींची नियमावली असल्यास, चांगल्या किंवा वाईट परिणामांची जबाबदारी घेण्यास आपले मन तयार होत नसते.