आपले अंतःकरणातील चित्रपट व संवाद, आपल्या ध्येयांशी व उद्दीष्टांशी मिळतेजुळते असल्याची, क्षणोक्षणी खात्री करून घेऊयात.

कल्पनाच करायची आहे तर, जीवनात आरोग्य, सुसंवाद, सुख, आनंद, प्रेम, श्रद्धा आणि सद्भावना असल्याची करूयात.

आपल्याला बांधून ठेवणारे साखळदंड, म्हणजे दुसरे तिसरे काही नसून आपलेच पूर्वग्रह, धारणा, मते, समज आणि पूर्वकल्पना होत.

आपल्या स्वतःच्या खोट्या खोट्या, दाटूक मूटूक, आभासी व दिखाऊ अशा चित्रपट विश्वाला व जगण्याला आपण नकार दिला पाहिजे.

एका अप्रिय घटनेबरोबर चिंता, ताण, असुरक्षा या नकारात्मक भावना उद्भवतात, घटना स्वीकारताच, या सर्व भावना गायब होतात.

स्वतःच्या जीवनातील कडूगोड वास्तवाबाबत, त्रस्थपणे पहायचे कमी करून, त्रयस्थपणे पहायला सुरूवात करूयात.

चांगभलं म्हणत, प्राधान्यकर्मे करत व अकलेला खतपाणी घालत घालवलेला प्रत्येक दिवस आपला “वाढ”दिवस ठरेल.

दैनंदिन जीवनातील कामे करताना आपण आपल्या मनामध्ये दयार्द्रता, करूणा, सौजन्य व भलेपणा या भावनांची जपणूक करूया.

स्वातंत्र्य व प्रेम यांच्या आधारे, दैनंदिन जीवनातील छोटे मोठे निर्णय घेतल्यास, आपण नवीन जीवनप्रवास विकसित करू शकतो.

स्वतःसाठी काही सूचना, संकेत व सूत्रे निश्चित करून, त्यांचे मनातल्या मनात किंवा प्रत्यक्ष स्मरण करत रहाणे, आपण शिकूया.