पहिल्यांदा केल्याच पाहिजेत अशा गोष्टींची व कामांची आखणी व अंमलबजावणी पहिल्यांदा करायला शिकून इतर गोष्टी वाटायला किंवा नाकारायला शिकूया.

आपल्याला लगेचच “लोकप्रिय” करणाऱ्या आणि आपली तात्पुरती “सुटका” करणाऱ्या सुखदायक, रोमहर्षक व मनोरंजक पर्यायांना “नाही” म्हणायला शिकूया.

आपल्या नैसर्गिक वृत्ती व सवयी ह्या आपल्या इच्छा, आवडी, संगत, शिस्त, वाटणे व ठरवणे यांमधून येत नाहीत, तर मनातील धारणा व द्रुष्टीकोन यांमधून येतात हे समजून घ्यायला शिकूया.

कशाकशाला “होय” म्हणावं व कशाकशाला “नाही”? हे ऐनवेळी समजण्यासाठी योग्य तत्वांचं व ध्येयांचं एक “वैयक्तिक ब्रीदवाक्य” आपण स्वतःसाठी बनवायला शिकूया.

आपल्याला “चांगलं, उत्तम व सर्वोत्तम वाटण्याच्या” मार्गातला खूप मोठा अडथळा असतो “आपलं बरं चाललंय” असं वाटणं, हे समजून घ्यायला शिकूया.

आपल्या मनामध्ये जर एका गोष्टीला “होय” असेल, तर बाकीच्या गोष्टींना आपण “नाही” म्हणू शकतो तेही वाईट वाटून न घेता व क्षमायाचना न करता.

तंदुरुस्त व निरोगी शरीरासाठी आपल्याला अन्न गरजेचे आहेच, पण त्याहुनही जास्त गरजेचे काय असेल? तर ते आहे; हातापायाला व मेंदूला गरजेपुरते कष्ट व काम.

यश म्हणजे आपल्यासाठी जे खरोखर महत्त्वाचे आहे, ते स्वतः पुढाकार घेऊन शोधणे आणि ते प्रामाणिकपणे, सचोटीने, प्राधान्याने व अथकपणे करायला शिकणे.

आपण आपले ध्यान कुठे केंद्रीत करावे? व कशाचे अतिरिक्त ज्ञान मिळवावे? हे समजण्यासाठी आपल्याला प्रथम आपण कोण आहोत? याचे भान असायला हवे.

आपली जीवनमूल्ये व व्यवहारमूल्ये ही पकडापकडीच्या खेळातील भोंग्यासारखी असतात, त्यांचा स्पर्श झाल्यावर आपल्यावर कोणीही राज्य आणू शकत नाही.