आपल्यातील उणीवा, आपली हानी किंवा तोटा यांबद्दल वाटणारा तिटकारा, आपल्या मनात जन्मजात असतो, हे समजून घेऊयात.

“नाइलाज आहे, केलेच पाहिजे, करावे लागले” यांपेक्षा “करावेसे वाटले, स्वेच्छेने केले, मर्जीने केले, स्वतः ठरवले” हे जास्त समाधानकारक.

हितकारक मार्गावरून चालताना, व्यावहारिक लाभांच्या इच्छांपेक्षा आंतरिक समाधान देणाऱ्या इच्छाआकांक्षा, सतत समोर ठेवायला शिकूया.

“शिक्षण असेल तर नोकरी, नोकरी असेल तर छोकरी,” ही विचारधारा शिक्षण, नोकरी, माणूस व माणूसकी यांचे अवमूल्यन करणारा ठरतो.

मुलांनी अभ्यास करावा यासाठी, विषयांबद्दल गोडी, आवड, उत्सुकता व कुतूहल निर्माण होईल असे काही, त्यांच्यासमोर ठेवायला हवे.

आव्हाने पेलताना धनाबरोबरच, आपले ज्ञान व अनुभव वाढणार, विचारकक्षा रूंदावणार, तनमन विकसित होणार त्यांवरही लक्ष देऊया.

आत्मविकास, आत्मानंद आणि आत्मशांती यांच्या प्राप्तीचे ध्येय समोर ठेवणे, आपल्याला जास्त प्रेरणादायी व सुखदायी ठरते.

ज्या वस्तुस्थिती व घटना आपण वारंवार आठवत व उजळत राहतो, त्या आपल्या दिर्घकालीन स्म्रुतीत खोल कोरल्या जातात.

खेळातील आपले कौशल्य हे लहान मेंदूतील क्रुतीस्म्रुतीवर अबलंबून असते म्हणून जास्त विचार केल्यास त्यावर विपरीत परिणाम होतो.

आपल्यासाठी सर्वात मौल्यवान बक्षीस म्हणजे काहीतरी नवे शिकण्याच्या व करण्याच्या प्रक्रियेतून मिळणारे समाधान व खुशी.