आपल्याला जीवनात काय साध्य करायचे आहे?  हे माहीत असेल, तर आपल्या मान्यता, क्षमता, संधी, योग्य इत्यादी ठरवणे सोपे.

आपल्याला येणाऱ्या राग, द्वेष, निराशा यांबद्दल स्वतःवर रागावणे किंवा अपराधी वाटणे म्हणजे स्वतःच्या जखमेवर, स्वतःच मीठ चोळणे.

आपल्याला हवं ते मिळवताना, आजूबाजूची परिस्थिती न बिघडवणारा व जवळची माणसे न दुखावणारा, मार्ग निवडायला शिकूया.

‘आपलंच काहीतरी हरवलंय व बिनसलंय,’ असं वाटत असताना, आपण इतरांना मदत करण्याची व समजून घेण्याची शक्यता कमीच.

‘आपण एक जबाबदार व बांधिलकी जपणारी व्यक्ती असून इतरांना आपली गरज आहे,’ असे वाटण्याने, आपल्या जगण्याला अर्थ येतो.

आपल्या स्वप्नांचा अंत अपयशामुळे होत नाही, तर त्याबाबत औदासिन्य, काहीही न शिकणे, तटस्थपणा, तपशील न विसरणे यांमुळे होतो.

समर्पण व भक्तीभाव या भावनांनी आयुष्य जगण्याच्या नादात, स्वतःच्या इच्छा व गरजांकडे दुर्लक्ष करणे, आपल्या दुःखाचे कारण ठरते.

आपल्याजवळ सर्व सुखसुविधा, पैसाअडका, जमीनजुमला, गाडीबंगला, मुलंबाळं असूनही आपण आनंदी असणं, हेच खरं वैयक्तिक यश.

इतरांच्या भावनांची व गरजांची पर्वा न करणे आणि त्यांच्या भल्या बुऱ्याचा विचार न करणे, म्हणजे स्वार्थी बनणे.

आपल्या आयुष्याच्या केंद्रस्थानी, भौतिक सुखाची मागणी ठेवण्याऐवजी प्रेम, आनंद, बळ व शांती यांची मागणी ठेवायला शिकूया.