नकारात्मक अभिप्रायाबद्दल आक्रमक किंवा बचावात्मक होण्याऐवजी; अभ्यासू, शिकाऊ व क्रुतज्ञतेची भूमिका फायद्याची.

कालची चिंता व उद्याची भीती यांमुळे आपले आजचे जीवन सत्य व वास्तव न राहता आभास व विस्तव बनायला लागते.

“विचार करणे” हे जगातील सर्वात अवघड काम आहे आणि हेच जगातील सर्व प्रकारच्या समस्यांचे उत्तरही आहे.

कालचे ओझे कचराकुंडीत फेकायला, उद्याचे ओझे उद्या उचलायला व आजचे ओझे आजच उचलायला शिकून घेऊया.

धन्यवाद देता येईल, क्रुतज्ञता व्यक्त करता येईल, अशा सर्व गोष्टींची व घटनांची मोजदाद करूया व आनंदी होऊया.

आपली बलस्थाने, कच्चे दुवे, ध्येयधोरणे आणि भावभावना यांच्या संयोगातून, पुनरूक्तीसाठी एक स्वतःचं “ब्रीदवाक्य” बनवूया.

“नाही” म्हणाली तर दुःखाने मरून जाईल, “होय” म्हणाली तर आनंदाने मरून जाईल, अशा अवस्थेत प्रपोज न करणे उत्तम.

जीवनातील ज्या समस्या आपण सोडवू शकतो त्या सोडवूयात, राहीलेल्या परमेश्वरावर किंवा निसर्गावर सोपवूयात.

नवीन व आकर्षक आव्हानं पेलताना, परतीचे व मदतीचे मार्ग मोकळे ठेवलेले असणे, स्वतःसाठी आवश्यक व फायदेशीर असते.

आपल्या ज्या काळज्या व चिंता ऐकून इतरांना हसू येतं, त्यांवर आपणही हसायला सुरुवात केल्यास त्या चिंता गायब होतात.