जीवनातील ज्या अपरिहार्य व स्वाभाविक गोष्टी आपण स्विकारू शकत नाही, त्यांचा गपगुमान व बिनबोभाट स्विकार हाच आनंदी व सुखी जीवनाचा आधार.

आपल्या शारीरिक अस्तित्वाचं नातं आपल्या अंतर्मनाशी, अंत:करणाशी व त्यात वास करणाऱ्या परमात्म्याशी जोडण्याचा प्रयत्न करणारा माणूस आस्तिक असतो. बाकी सगळे नास्तिक.

“शारीरिक श्रम करणे म्हणजे दर्जा घसरणे” अशा घातक समजूतींमधून पूर्णपणे बाहेर पडणे, म्हणजे आपल्या संपूर्ण जीवनाचा दर्जा सुधारणे.

उपद्व्याप, कटकट, डोक्याला ताण, वेदना, विफलता का सहन करायची? याचं स्पष्ट उत्तर जर अगोदरपासूनच आपल्याजवळ असेल, तर आपल्याला त्या सर्व गोष्टी सहज व सोप्या वाटतील.

काय हवं? आणि काय नको? का हवं? आणि का नको? किती हवं? आणि कसं हवं? हे जर आपलं आपल्यालाच माहीत नसेल, तर जाळ आणि धुर संगच.

झोपण्यापूर्वी व जाग आल्यावर, जो विचार आपल्या डोक्यात असतो, तो जर आपल्याला काय हवे आहे? याच्याशी संबंधित असेल तर; दुधात साखर.

आपली “स्व:प्रतिमा” म्हणजे आपल्याला ज्या जबाबदाऱ्या, वस्तू, गोष्टी, व्यक्ती अथवा संधी आरामदायी वाटतात, त्या सर्वांची गोळाबेरीज.

आपले अंतर्मन, स्म्रुती, डोके व ह्रदय प्रेमाने व करूणेने काठोकाठ भरून ठेवल्यास, आपल्यासाठी रागावणे, द्वेष करणे व डूख धरणे फार अवघड आहे.

“खाईन तर तुपाशी नाहीतर उपाशी” असं दोन्हीही टोकांकडे पळणाऱ्या आपल्या मनाला, समतोल राखायला शिकवणे आपल्याच फायद्याचे आहे.

“कान पिळणारा बळी” असो की “बकरा बनणारा बळी” दोघेही खरे तर त्यांच्या त्यांच्या मनात सतत वसणाऱ्या “असुरक्षिततेचेच बळी” असतात.