एकांगी किंवा द्वीअंगी विचार करण्याऐवजी आपण जर सप्तरंगी विचार करायला शिकलो तर आपले जीवन लवकरच इंद्रधनुष्यासारखे सुंदर होत जाईल, हे समजून घ्यायला शिकूया.

विश्वास व प्रेम यांचा अनुबंध तयार करणे म्हणजे समोरच्याची समस्या ही खरी समस्या आहे व ती खरोखर महत्वाची आहे असे मानणे व त्याची एक माणूस म्हणून कदर करणे.

आपले नातेसंबंध घट्ट व सुद्रुढ करण्याची आणि परस्परपूरक सहकारी म्हणून काम करण्याची शक्ती आपल्याला आपल्या समस्यांमुळेच मिळू शकते म्हणून त्यांचे स्वागत करायला शिकूया.

निरपेक्ष प्रेम करणे म्हणजे समोरच्याचं सगळंच अनिर्बंध चालू देणे नव्हे, तर त्याला सल्ला देता येणे, समजावून सांगता येणे, मर्यादा आणि सीमा आखून देता येणे.

आपल्या खऱ्या सचोटीची व प्रेमाची तोंडी परीक्षा म्हणजे आपला धीर, संयम, प्रेम व चांगुलपणा यांना खेचणारा व यांबाबतींत आपला अंत बघणारा आपला एखादा नातेवाईक किंवा शेजारी.

असत्य किंवा सचोटीचा अभाव म्हणजे फसवण्याच्या हेतूनं खोटं बोलणं किंवा अफवा पसरवणं आणि खालच्या पातळीवरचं अनादर किंवा मानहानी करणारं संभाषण किंवा वागणं.

आपण आपल्या प्रेमळ व दयाळू असण्यावर प्रश्नचिन्ह लावायला हवे जर आपण अधीर व बेचैन होत असू, जोरदार विरोधी प्रतिक्रिया देत असू किंवा द्वेषपूर्ण व दुष्टपणे वागत असू.

“विश्वासास पात्र असणे” आणि “प्रामाणिक असणे” हे “फक्त प्रेमळ असण्या”पेक्षा श्रेष्ठ ठरते व दिर्घ काळात आपल्यासाठी व आपल्या नात्यांसाठी फायद्याचे ठरते, हे समजून घेऊया.

आपल्या स्वतःवरच्या विश्वासाची वाट लावणे म्हणजे “खरेतर मी तुम्हाला हे सांगायला नको आहे, पण तुम्ही माझे जवळचे आहात म्हणून सांगतो..” असं वागणं; ते बदलायला शिकूया.

एखादी व्यक्ती समोर असताना त्याला गोड बोलणे व त्याच्या पाठीमागे त्याच्याबद्दल वाईट बोलणे, नावे ठेवणे व त्याच्यावर टीकाटिप्पणी करणे, हा आपला दुटप्पीपणा आपण कमी करायला शिकूया.