गरजा व मागण्या थांबवणे म्हणजे तडजोड नव्हे, तर आपल्याकडे आहे त्याचा स्वीकार करून जे हवे ते कसे मिळवता येईल? याचा पुनर्विचार.

इतरांना चुकीचे ठरवण्यासाठी किंवा त्यांची जिरवण्यासाठी किंवा त्यांचे वाटोळे करण्यासाठी काही करणे म्हणजे, आपले स्वातंत्र्य हरपणे.

दुसरा जे जे सांगतोय तसेच किंवा त्याविरुद्धच वागून, आपण आपल्यावर त्यांची सत्ता व आपले स्वतःचे पारतंत्र्य, सिद्ध करत असतो.

दुसऱ्यांच्या वाईट वागणुकीमुळे दुखावले गेल्यावर, जर आपण स्वतःला बदलून त्यांच्यासारखेच वागलो तर, आपण हरलो.

इतरांना ‘ईंगा दाखवण्याच्या’ व ‘अवज्ञा करण्याच्या’ नादात, आपण आपल्याला हवे व करावे वाटते, तेच करायचे टाळायला लागतो.

अतितर्कशुद्ध विचारसरणी आपल्याला मूळ नकारात्मक भावनांपासून दूर नेते, आपण चुका सुधारण्याऐवजी, स्पष्टीकरण द्यायला शिकतो.

आपल्याला आपली खरी प्रतीमा बघायची असेल तर; विरोध, टीका, मूल्यमापन व अपेक्षा न करता, मनातील भावनांकडे लक्ष द्यायला हवे.

आपले मन आपल्याजवळची माहिती व भावनांच्या आधारे, अंतःकरणात हरेक शक्यता स्थळकाळाव्यक्तीनुसार पडताळून पाहू शकते.

प्रत्येक बदल हवासा किंवा नकोसा, सुखद किंवा दुःखद; आपल्यासाठी संधीचे, काहीतरी हवेसे करण्याचे नवीन दरवाजे उघडून देत असतो.

एखाद्याला शिक्षा करण्याची, सूड घेण्याची किंवा धडा शिकवण्याची तीव्र इच्छा बाळगणे म्हणजे, स्वतःच्या सुखाच्या इच्छेवर पाणी सोडणे.