वादळात सापडल्यावर आपण स्वतःचे, इतरांचे व साधनसंपत्तीचे कमीत कमी नुकसान व्हावे म्हणून प्रयत्न करतो, आपल्या भावनिक वादात व वादळातही तोच प्रयत्न करायला शिकूया.

आपण फक्त भावनेच्या किंवा रागाच्या भरातच बोलणे टाळायला शिकूया, भावनावश नसतानाही बोलायला शिकूया व त्यातूनच खऱ्याखुऱ्या स्व:चा शोध घ्यायला शिकूया.

आपल्यासमोर जेव्हा एकच पर्याय असतो तेव्हा ‘ माझ्यापुढे दुसरा पर्याय नाही’ हे सत्य नसून ‘आपण ताणतणावात किंवा भावनावश’ आहोत, हे सत्य असते, हे समजून घ्यायला शिकूया.

आत्मविकासाची व स्वःविस्ताराची स्वप्नं व ध्येयं आपण ठरवली असतील तर, त्याविरोधी विचारांवर विश्वास ठेवण्यापूर्वी त्यावर दहा वेळा विचार करायला शिकूया.

मनात अचानक आलेल्या कोणत्याही विचाराला योग्य किंवा बरोबर समजण्यापूर्वी त्याला आपण स्वतःच्या सद्सद्विवेकबुद्धीवर घासून तपासायला सुरुवात करायला शिकूया.

आपले ऐकणे आणि असणे, आपल्याला दिसणे आणि असणे, आपल्या मनाला वाटणे आणि असणे, यांमधील अंतर कमीतकमी करण्यासाठी दररोज प्रयत्न करत रहायला शिकूया.

‘जवळची अथवा दूरची कोणीही व्यक्ती जी आपल्या मताशी सहमत नाही, ती आपल्या विरोधातच असावी’, ह्या दुष्ट व तर्कट अंदाजापासून थोडं सावध रहायला शिकूया.

‘वाहने हळू चालवा’, अर्थात वाहनांना स्वयंचलित म्हणतात, पण ती तशी नसतात, ‘मनाचा ब्रेक उत्तम ब्रेक,’ अर्थात वाहने स्वमनःस्थितीचलित असतात, हे समजून घ्यायला शिकूया.

आपल्या मनाला व आपल्याला ‘कसं वाटायला हवं?’ याची निवांत मनस्थितीत अगोदरच निवड करून ठेवल्यास ऐनवेळी आपण इतरत्र वाहवत जाणार नाही, हे समजून घ्यायला शिकूया.

अनुभव म्हणजे हरघडीच्या व हरक्षणाच्या घडामोडींबद्दलचे आपले अक्रिय वाटणे नसून सक्रिय वाटून घेणे असून ती आपली वैयक्तिक आवड व निवड असते, हे समजून घ्यायला शिकूया.