आपण ज्या मार्गावरून चालत आहोत, तो आपण का निवडला आहे? आपल्याला प्रिय आहे म्हणून की जगरहाटी व जनरित आहे म्हणून, ते शोधूया.

आपल्या दृष्टीपथावर आपली लघुकालिन व दिर्घकालीन ध्येये अंथरूण ठेवूया, आपले लक्ष व ध्यान त्यांवर टिकवून ठेवण्याची काळजी घेऊया.

आपल्या डोळ्यांना काय दिसते? त्यापेक्षा आपले मनश्चक्षु काय पाहतात? याचे उत्तर आपल्यासाठी जास्त महत्त्वाचे आहे.

आपण आपलं आयुष्य कसं जगणार? हे ठरवणारी एक प्रमुख गोष्ट म्हणजे आपण आपल्या मनातल्या मनात त्याबद्दल जे काही ठरवतो ती गोष्ट.

आपण इतरांच्या कपाळावर व व्यक्तीमत्वावर मारलेले चांगले वाईट शिक्के, आपल्या मात्र मनावर कोरले जातात, याचे भान ठेवूया.

कोणतीही क्रुती सुरू करण्यापूर्वी स्वतःला विचारावा असा प्रश्न म्हणजे यापूर्वी केली आहे त्यापेक्षा चांगली क्रुती मी कशी करू शकेल?

आपल्या विचारांना विवेकभ्रष्ट व तर्कदुष्ट करणाऱ्या, भावनिक व वादळी घटना बऱ्याच वेळा काल्पनिक व आभासी असतात.

आपल्या सर्व नकोशा व नकारात्मक भावनांचा उगम विवेकशून्य, अविवेकी, अवास्तव अथवा तर्कदुष्ट विचारांमधून होत असतो.

‘इतरांची मदत घेण्यात कमीपणा वाटणे,’ ही भूमिका, आपल्या स्वावलंबी बनण्याच्या मार्गावरील प्रमुख अडथळा आहे.

इतरांना काहीतरी सिद्ध करून दाखवण्याच्या गडबडीत आपण स्वतःच्या आयुष्यात गडबड व गोंधळ तयार करतो.