आपल्याला आपल्या मनातील अस्वस्थतेची जाणीव झाल्यावर, त्या अस्वस्थतेबाबत पुन्हा अत्यवस्थ होणे टाळायला शिकूया.

आपल्याला जाणवणाऱ्या काही क्लेशदायक, नकारात्मक व अप्रिय भावना स्वास्थ्यकारक व विधायक असू शकतात.

आपले दृष्टिकोन प्रिय, आनंददायक व होकारार्थी नसले तरी चालतील, मात्र हितकारक व समस्या निर्मूलक असायला हवेत.

आपल्या सगळ्या सकारात्मक भावना या चांगल्या नसतात व सगळ्या नकारात्मक भावना वाईट नसतात, ते तर वास्तव ठरवते.

आपलं हट्टी, दुराग्रही, अवास्तव किंवा अविवेकी जीवन तत्वज्ञान हे आपल्या अस्वस्थतेचं कारण तर नाही ना? ते शोधूयात.

आपली संकटं सतत काळजी करून दूर होत नाहीत तर त्यावर विचार व चर्चा करून आणि तोडगा काढून दूर होतात.

आपले दृष्टिकोन जर आपल्या उद्दिष्टांशी समतोल साधत नसतील तर त्या दोन्हींपैकी एक किंवा दोन्ही बदलायला शिकूया.

आपल्या मनात येणारे नानाविध विचार, प्रतिमा व स्वगत हे आपल्या मनातील दृष्टिकोनांचे परिणाम असतात.

आपल्या वागणूकीला चालना देणारा प्रत्यक्ष घटक म्हणजे भावना तर अप्रत्यक्ष घटक म्हणजे विचार तोही पुन्हा भावनांद्वारेच.

आपल्या मनात बऱ्या-वाईट भावना निर्माण करण्याचे व त्या टिकवून ठेवण्याचे काम करतात आपले स्वतःचेच बरे-वाईट विचार.