जीवनातील घडामोडींचा आपण मनाने काहीतरी अर्थ लावतो, हा अर्थ नंतर आपली वाट लावतो किंवा आपल्याला वाटेला लावतो.

जर आपल्या क्रुतीतून प्रेमभाव वाढत असेल, अथवा वैरभाव व भयगंड कमी होत असेल, तर ती क्रुती चांगली आहे असे समजूया.

जगण्यासाठी झगडता झगडता, नकळत आपले मन आपल्याला, झगडण्यासाठीच जगवत नाही ना? हे आपण क्षणोक्षणी शोधावे.

आपण आपले हक्क व अधिकार यांवर जितके करतो, त्याहून जास्त प्रेम, कर्तव्यांवर व श्रमांवर करायला शिकणे, गरजेचे आहे.

सगळं मनासारखं व्हायचा अट्टहास करण्याच्या नादात, जे काही थोडंफार मनासारखं झालेलं असतं, तिकडंही दुर्लक्ष होऊ शकतं.

इतरांची योग्यता आपले मन त्यांच्या सद्गुणांनुसार ठरवीत नाही, तर स्वतःच्याच आवडीनुसार ठरवते, हे आपल्या लक्षात असावे.

आपल्या जीवनात आलेल्या व सध्या असलेल्या, जवळच्या व दूरच्या सर्व लोकांना, मोफत व बिनशर्त द्यावी अशी गोष्ट म्हणजे माफी.

वस्तुस्थिती व परिस्थितीमधील अंतर म्हणजे मनस्थिती, कारण आपली मनस्थिती आपली परिस्थिती ठरवते, वस्तुस्थिती नव्हे.

‘आला दिवस सारखाच’ ही अवस्था, बदलण्यासाठी उत्साही, विकसित व विवेकबद्ध विचार मनात पेरण्याची, नवी व्यवस्था करायला हवी.

लोकांनी आपल्याशी जसे वागावे असे आपल्या मनाला वाटते, त्यापेक्षा लोक आपल्याशी प्रत्यक्ष जसे वागतात, तसाच त्यांचा स्विकार व्हावा.