एखाद्याला दयाळूपणा, चांगुलपणा व सहानुभूती दाखवण्याची क्रुती, पुढे न ढकलता व न टाळता, आत्ता लगेच पूर्ण करायला शिकूया.

आपल्या मनातून येणाऱ्या व जाणाऱ्या विचारांच्या, मोहात न पडता, त्यांचे साक्षीदार होण्याचा सराव, म्हणजे आत्मनिरीक्षण.

आपण काहीतरी साध्य केल्यानंतर, होणाऱ्या आनंदावर, मनातून येणारे जे विचार विरजण घालतात, ते सर्व नकारात्मक विचार.

जेव्हा अडथळे, समस्या, वेदना व दुःखे समोर येतात, तेव्हा बाह्यजगातील प्रेरणा गायब होतात, तर अंर्तमनातील प्रेरणा प्रकट होतात.

जेव्हा आपण एखाद्या गोष्टीकडे क्रुतज्ञतेने व लक्ष देऊन पाहण्याचे ठरवतो, तेव्हा ती गोष्ट सुंदर व अवर्णनीय वाटायला लागते.

कुठल्याही बाबतीत आपल्याला बरं वाटत असेल तरच, आपण बरं काम करू शकतो, म्हणून स्वतःला बरं वाटण्याचे मार्ग शोधूया.

आपल्याला जर इतरांचा सांभाळ करायचा असेल, तर आपण स्वतःचा सांभाळ करण्यासाठी जास्त वेळ द्यावा, हे बरे.

आपण रागावलेले असताना, घेतलेला निर्णय व निवडलेला उपाय, आपण शांत झाल्यानंतर अंमलात आणणे कधीही योग्य.

स्वतःसाठी काढलेला वेळ म्हणजे, आपली स्वतःची स्वतःच्या मनाशी व अंर्तबाह्य प्रेरणांशी ओळख वाढवण्यासाठी काढलेला वेळ.

जीवन म्हणजे आपल्या मनाने स्वतःच्या शब्दांत केलेली त्याची व्याख्या, काढलेला त्याचा अर्थ व रंगवलेले त्याचे काल्पनिक चित्र.