आपली नक्कल व अनुकरण करून मुले जवळपास सर्व नवीन गोष्टी शिकतात, म्हणून मुलांसमोर वागताना, बोलताना व प्रतिक्रिया देताना जरा सावध व्हायला शिकूया.

जी गोष्ट ‘बिलकुल व्हायलाच नको किंवा होणारच नाही’ असे आपल्याला वाटते, ती गोष्टच आपल्याला पुढे कधीतरी पायात पाय घालून पाडते, इतर कोणीही नाही.

भारदस्त शब्द व वाक्ये ऐकून आपण खूप प्रभावित व भ्रमिष्ट होऊ शकतो परंतु प्रत्यक्ष कृतीतून व अनुभवातून हे भ्रम कालांतराने स्वच्छही करायला शिकू शकतो.

आपल्या जीवनातील एखादी चांगली गोष्ट आपल्याला दुसरी योग्य व बरोबर गोष्ट करण्यास मनाई करीत असेल तर ती चांगली गोष्टही वाईट ठरू शकते, हे समजून घ्यायला शिकूया.

एखाद्याचं मत व दृष्टिकोन ऐकून न घेणं म्हणजे स्वतःच्या विकासाचा व वैयक्तिक प्रगतीचा एखादा चांगला दरवाजा स्वतःहून बंद करण्यासारखे आहे, हे समजून घ्यायला शिकूया.

सकारात्मक असोत की नकारात्मक, बंध जोपर्यंत बंध असतात तोपर्यंत जीवनाला प्रवाही बनवतात, बंधन किंवा जोरजबरदस्ती झाल्यावर मात्र ते मृत डबक्यांचे बांध बनू शकतात.

आपल्याला वरवर दिसते ती व्यक्ती व आपल्याला अंतर्मनात जाणवते व भावते ती प्रवृत्ती, आपण व्यक्तीला सोडून देऊया व प्रवृत्तीशी बंध तयार करायला शिकूया.

इतरांच्या प्रेमामुळे, दबावांमुळे व वेगळ्या निर्णयांमुळे जर आपण आपले निर्णय बदलत असू तर, आपण पूर्णपणे स्वतंत्र नाही आहोत, हे समजून घ्यायला शिकूया.

जेव्हा “काय करावे?” हे आपल्याला सुचत नाही तेव्हा, काहीही निर्णय घेणे टाळूया व आपल्याच भावनांना मानसिक, भावनिक व शारीरिक पातळीवर जाणून घ्यायला शिकूया.

आपल्या हातून घडणाऱ्या क्रिया व आपल्या बोलीतून येणारे शब्द जे आपल्या अंत:करणातील भावनांना, इच्छांना व गरजांना साद व साथ देत असतात त्यांना आपला प्रतिसाद म्हणायला शिकूया.