“आपण बरोबर आणि समोरचा चूक” या आपल्या घटनेकडे पाहण्याच्या पद्धतीमुळे, आपले संभाषण व काम ठप्प होऊ शकते.

चुकलेल्या व बिघडलेल्या गोष्टी आपण कचरापेटीत टाकतो; विचार, घटना, अनुभव व काम यांनाही अगदी असंच करायला शिकूयात.

आपल्या कामाची, गुणांची किंवा आपली स्तुती आणि कौतुक, करणाऱ्या लोकांना न अडवता, त्यांचे आभार मानायला शिकूयात.

आपल्याला जे ‘मनापासून आवडते’ आणि ‘छान जमते व येते’, त्यासाठी ‘अधिक वेळ’ देऊन आपल्या दिनक्रमांची ‘फेरमांडणी’ करुयात.

आपण कोणकोणत्या चांगल्या गोष्टी केल्या? त्या कोणत्या मार्गाने व पद्धतीने केल्या? यांची उजळणी आपल्याला प्रोत्साहित करते.

आपण ‘इतर कोणी किंवा परिस्थिती’ यांचे ‘बळी’ नसतो, तर आपलेच ‘विचार व द्रुष्टीकोन’ यांचे ‘बळी’ असतो, हे जाणायला शिकूयात.

आपण “भावनेच्या आहारी” जाऊ शकतो तसे “तर्काच्याही आहारी” जाऊ शकतो, दोन्हींचा समतोल राखायला प्रयत्न करुया.

“आपल्या स्वतःसकट सर्वच माणसे मुळात ठीक किंवा चांगली असतात”, असा विचार आपल्या मनात व बुध्दीत सतत बाळगायला शिकूयात.

भावनांच्या आहारी न जाता शांत चित्ताने व थंड डोक्याने, परिस्थिती समजावून व विचार, हेतू व उद्देश जाणून घेऊन, निर्णय घ्यायला शिकूया.

समजूतदार असणे म्हणजे आपल्या विनंतीचे किंवा मागणीचे कुठलेही खरे, सयुक्तिक, सबळ, पटेल असे कारण स्पष्टपणे सांगता येणे.