विनंती करताना थातूरमातूर, लंगडी, दुर्बळ, विश्वास बसणार नाहीत, खरी वाटणार नाही अशी कारणे देणे, आपण टाळायला शिकूयात.

“अपेक्षेपेक्षा काहीतरी जास्त मिळते आहे”, ही समजूत किंवा आभास आपल्याला त्या वस्तूच्या मोहात पाडते, हे जाणायला शिकूयात.

आपल्या पाल्याचे मन व मेंदू सहजपणे हाताळू शकेल एवढ्याच कल्पना व पर्याय शोधायला त्याला मदत करणे म्हणजे सुजाण पालकत्व.

आपल्यासमोरील अगणित पर्यायांमधून आपल्यासाठी योग्य व मोजके असे पर्याय निवडून त्यावर काम करणे, म्हणजे शहाणपण.

जेव्हा आपल्यासमोर खूप जास्त पर्याय असतात तेव्हा आपल्या मनावर दबाव येतो व आपण गोंधळतो आणि पर्यायाने निवड करणे टाळतो.

प्रत्यक्ष वस्तूंच्या गुणांपेक्षा संदर्भ, परिस्थिती, परिसर, वातावरण हे घटक आपला अनुभव कमी-जास्त सुख, समाधान देणारा बनवतात.

आयुष्यातील आपल्या अनुभवांबद्दलचे निर्णय, ज्ञानेंद्रिये नव्हे तर, प्रामुख्याने आपल्या मनातील अपेक्षा व आकांक्षा याच घेत असतात.

जीवन जगताना, विचारांची दिशा ठरवताना, द्रुष्टीकोन निवडताना, निर्णय बदलताना आपण आपल्या भीतींवर जरा जास्तच लक्ष देतो.

आपले मन “लाभ व फायदा” यांपेक्षा “तोटा व हानी” यांचे मूल्यमापन जास्त चांगले करतो, याचे सतत भान ठेवायला शिकूयात.

पटायला कठीण वाटणारी गोष्ट म्हणजे आपल्या मनात काहीतरी कमावण्याच्या लालसेपेक्षा काहीतरी गमावण्याची भीती जास्त असते.