कोणतेही काम पूर्णत्वास न्यायचे असेल तर काही ठोस कारण असावे लागते म्हणूनच आपले  महत्वाचे व विधायक कार्य पूर्ण व्हावे यासाठी खूपसारी ठोस कारणे शोधून ठेवायला सुरुवात करूयात.

आपल्या स्वतःच्या अंतःकरणातील उपजत मानसिक, भावनिक व वैचारीक आवेग आणि कल वेळीच ओळखायला, स्वीकारायला, जाणायला व रोखायला शिकून आत्मसंयमी बनण्याचा आपण प्रयत्न करत राहूया.

विधायक, रचनात्मक व उपायाभिमुख विचार, भावना व कामे यांना प्रोत्साहन देणारे दृष्टिकोन आपण स्वतः निवडायला, घ्यायला, शिकायला, बाळगायला व वाढवायला शिकूयात.

जी गोष्ट आपल्याला वारंवार त्रास देते किंवा बेचैन करून सोडते, ती बऱ्याच वेळा आपल्या आकलनशक्तीच्या बाहेर असते, म्हणून आपल्या या शक्तीचा आवाका वाढवायला शिकूया.

आपले जीवन अर्थपूर्ण व कृतार्थ बनवण्यासाठी हरघडी स्वतःसाठी अर्थपूर्ण, परोपकारी, सहकारी किंवा सकारात्मक ध्येय ठरवून त्यानुरूप वागण्याची व बोलण्याची दिशा ठरवायला शिकूया.

कालचा किंवा उद्याचा विचार अतिशय जास्त प्रमाणात असेल तर आपण ताणतणावात आहोत हे ओळखुया, मनाला हटकून व गोंजरून फक्त आजचाच विचार करायला ठरवायला शिकूया.

जी गोष्ट आपल्याला पचत नाही ती खाऊ नये, जरी खाल्ली तरी थोड्याबहुत त्रासानंतर काही दिवसांत सर्वकाही ठीक होते, टोकाचे विचार व नकारात्मक भावनांचेही अगदी तसेच असते, हे समजून घ्यायला शिकूया.

आपल्या हाताबाहेरील गोष्टी हातात आणत बसण्याऐवजी आपल्या हातातील गोष्टी हाताबाहेर जाऊ नयेत यासाठी सतत प्रयत्न करत रहायला शिकूया.

दोष, टिका, इज्जत, मान, अपमान, अब्रू, संस्कार, संस्कृती, परंपरा, कुळ, रीत या गोष्टी आपल्या बोलण्यामध्ये असतात तेव्हा आपण भावनेच्या भरात असण्याची शक्यता ओळखायला शिकूया.

भावनेच्या भरात आपण दिलेल्या अविवेकी, अव्यवहार्य व ध्येयविरोधी प्रतिक्रियांवर कायम ठाम राहण्याऐवजी, वेळीच नंतर विवेकी व ध्येयसंमत प्रतिसादांची निवड करायला शिकूया.