एकमेकांबद्दल आस्था दाखवण्याच्या, ज्या पद्धती आपल्याला गरजेच्या व योग्य वाटतात, त्या इतरांना तशाच वाटतील असे नाही.

नातेसंबंधांमध्ये जेव्हा एक व्यक्ती स्वतःमध्ये बदल घडवून आणते, तेव्हा दुसऱ्या व्यक्तीमधील बदल अपरिहार्य असतो.

‘प्रेम व आधार मिळवण्यास आपण पात्र नाही,’ असे वाटणे, हाच ते मिळवण्याच्या मार्गावरील सर्वात मोठा अडथळा आहे.

अडचणीच्या काळात, ‘मला कुणाच्या मदतीची गरज नाही,’ असे म्हणणाऱ्या माणसाला त्याची सर्वात जास्त गरज असते.

दोषारोप करण्यापेक्षा समजूतदारपणा, विश्वास, सहसंवेदना, स्वीकार आणि आधार हीच प्रभावी समस्या निवारण तंत्रे असतात.

एखाद्याची मर्यादा लक्षात आल्यावर, त्याचा गैरफायदा घेण्याऐवजी, त्याला समजून घेण्याचा व आधार देण्याचा मार्ग शोधायला शिकूया.

आपण एखाद्यासाठी केलेल्या त्यागाची व उपकाराची त्यानेही बरोबरी करावी, अशी आशा करणे म्हणजे नैराश्याला आमंत्रण देणे होय.

भावनिकदृष्ट्या अस्वस्थ व्यक्ती जेव्हा तिच्या समस्यांबद्दल बोलते, तेव्हा सल्ला व उपदेश न देता, सगळे ऐकून घ्यायची ती वेळ असते.

आपल्याला जे आवडते तेच इतरांना आवडावे, आपल्याला जसे वाटते तसेच इतरांना वाटावे, असे वाटणे सोडणे म्हणजे मोकळेपणा.

बाह्य परिस्थितीपासून, इंद्रिय संवेदनांपासून, अंतर्गत भावभावनांपासून व विचारतत्वांपासून स्वतंत्र होणं म्हणजे आपलं सौख्य.