आपल्या चांगल्या-वाईट अशा सर्व मनोकायीक संवेदनांना, त्यांच्या त्यांच्या इच्छेनुरूप येण्याजाण्याची मुभा देणे, म्हणजे स्वतंत्र होणे.

बाह्यजगातील ज्या रेसमध्ये आपण पळतो आहे, असे आपल्याला वाटते, ती प्रत्यक्षात आपल्या अंतर्गत जगातील रेस आहे.

ज्या बाबी व गोष्टी, आपल्या किंवा इतरांच्या जाणीवा आणि श्रद्धा, यांशिवाय स्वतंत्रपणे अस्तित्वात असतात, त्यांना वस्तुनिष्ठ म्हणतात.

आपल्या सभोवताली असणाऱ्या सर्व प्रकारच्या अडचणी या प्रत्यक्ष किंवा अप्रत्यक्षपणे आपल्याला घडवणाऱ्या संधीच असतात.

आपल्या नियंत्रणाबाहेरील गोष्टींमधून लक्ष कमी करून किंवा काढून टाकून, आपल्या नियंत्रणातील गोष्टींवर लक्ष केंद्रित करायला शिकूया.

आयुष्यातील सर्वात मोठा शोध म्हणजे, आपल्याला ज्या गोष्टीची भीती वाटत होती; ती प्रयत्न, प्रयोग व सरावाने आपण करू शकतो.

ज्याकडे आपण पळतो, ते म्रुगजळ आणि ज्यापासून आपण दूर पळतो, तो ब्रम्हराक्षस, दोन्हीही प्रत्यक्ष अस्तित्वात नसतात.

इतरांकडे काय आहे? आणि काय नाही? हे पाहून, आपल्या यशापयशाचे मोजमाप करण्याची पद्धत, वैफल्य आणणारी आहे.

इतरांनी आयुष्य कसे जगावे? याचे उत्तर आपल्याकडे असते, पण आपण स्वतः ते कसे जगावे? याचे उत्तर मात्र आपल्याकडे नसते.

जीवनातून आनंद, समाधान व जगण्याचा उद्देश काढून टाकून, त्याची राखरांगोळी करणाऱ्या भावभावना म्हणजे मत्सर, द्वेष, बदला व सूड.