ज्या पातळीवर आपला मानसिक समज व आकलन यांचा स्तर असतो, त्याच पातळीवर आपल्या सुखाचा व मन:शांतीचा स्तर असतो.

अवघड वाटणाऱ्या कामाचे, आपण तोपर्यंत भाग-उपभाग व टप्पे-उपटप्पे करूयात, जोपर्यंत ते करण्यात सहज व सोपे वाटत नाहीत.

भीतीकडे कानाडोळा करण्याऐवजी, भीतीला जाणून घेऊन, जाणीवपूर्वक व समजून-उमजून केलेले संकल्प, निरंतर, सातत्यपूर्ण व द्रुढ होतात.

दोन जीवनमूल्ये निवडून, त्यांच्या पायावर हरेक निर्णय घेऊन, जीवन सुखी व सम्रुद्ध करणे, म्हणजेच “स्वतःच्या पायावर उभे राहणे”.

आपण प्रत्यक्षात जे करतो व बनतो, ते यापूर्वीच अंतर्द्रुष्टीने व अंतर्मनाने, चित्रपटरूपामध्ये खूप वेळा पूर्ण अनुभवलेलं असतं.

स्वतःबद्दल पडणाऱ्या सर्व प्रश्नांची उत्तरं, आपल्याला स्वतःलाच, स्वतःच्याच अंतर्मनात आणि स्वतः शोधल्यावरच सापडू लागतात.

वेळीच जागं व्हावं, सावरावं, सुधारावं आणि विकसित व्हावं याच उदात्त हेतूने, आपल्याला छोट्या छोट्या अडचणी येत राहतात.

स्व:विकासाच्या गाडीला दोन चाके आहेत, कामांचं नियोजन व प्रत्यक्ष कामाला सुरुवात, दोन्ही नीट चालतील अशी तजवीज करूयात.

लग्नाला आपल्याकडे कर्तव्यं म्हणतात हक्क नाही, ज्यांना स्व:हक्कांपेक्षा स्व:कर्तव्यांशीच जास्त देणेघेणे असते, तेच सुखी दांम्पत्य.

सुखी, समाधानी, सम्रुद्ध व अर्थपूर्ण जीवनाची, जवळजवळ सर्व रहस्ये अद्रुष्य असतात व आपल्याच मनात विराजमान असतात.