प्रलोभनांमुळे आपली स्वाभाविक व आंतरिक प्रेरणा मरून जाते आणि नैसर्गिक व सळसळता उत्साह दडपून टाकला जातो, हे समजून घ्यायला शिकूया.

आवडीची किंवा निवडीची असे जाणीवपूर्वक ठरवलेल्या व जाणीवपूर्वक स्मरणात ठेवलेल्या गोष्टी आपले लक्ष जास्त वेळ पकडून ठेऊ शकतात, हे समजून घ्यायला शिकूया.

एखाद्या गोष्टीत एखादी व्यक्ती तरबेज असेल तर त्यावरून ती इतरही सर्व बाबतीत चांगली व तरबेज असेल, हा अंदाज साफ खोटा ठरू शकतो, हे समजून घ्यायला शिकूया.

आपण शारिरीक व मानसिक पातळीवर जे जे वारंवार करत जातो त्यामुळे आपल्या मेंदूचा चेहरामोहरा व चेतापेशींच्या अंतर्गत जुळण्या बदलत जातात, हे समजून घ्यायला शिकूया.

आपले ज्ञान महत्त्वाचे आहे, पण  ते ज्ञान कधी? कोठे? व कसे? वापरायचे हे ठरवणाऱ्या संवेदना व संकेत ओळखायला शिकणे त्याहूनही जास्त महत्त्वाचे आहे, हे समजून घ्यायला शिकूया.

आपल्याला जर काही विशेष शिकायचे असेल तर बुद्धीमत्तेबरोबरच खूप आवश्यक काही असेल तर त्या विशेष गोष्टीशी संबंधीत पूरक नातेसंबंध आणि पूरक भावना, हे समजून घ्यायला शिकूया.

वारंवार कल्पना करतांना आपल्या मेंदूचा प्रत्यक्ष तोच भाग उत्तेजित होतो जो प्रत्यक्ष कृती करताना होतो म्हणून, हव्याहव्याशा कृतींच्या कल्पना करायला शिकूयात.

ज्या गोष्टींत आपण सक्रीय सहभागी होतो, त्याबद्दल विचार करतो व त्यात वेळ घालवतो त्यांबाबत तटस्थ राहू शकत नाही, भावनिकरित्या गुंतून जातो, हे समजून घ्यायला शिकूया.

छोट्या व क्षुल्लक गोष्टींसाठी आपण दुसऱ्याचा होकार मिळवायला शिकत शिकत आपण मोठ्या व भव्यदिव्य गोष्टींसाठीसुद्धा होकार मिळवायला शिकूयात.

आपण स्वतःला बऱ्याच वेळा आपण खरोखर आहोत त्यापेक्षा खूपच वरच्या पायरीवरचे, खास, हुशार, स्पेशल व वेगळे समजत असतो, पण तसे काही नसते, याचे भान ठेवायला शिकूया.