विचारशून्य क्रुती नको, क्रुतीशून्य विचार नको, तर विचार व क्रुती यांचा हरघडी समतोल साधायला शिकूया.

इतरांनी आपल्यावर विश्वास टाकावा असे वाटण्यासाठी आधी आपला स्वतःचा स्वतःवर विश्वास असणे आवश्यक आहे.

निर्णय घेताना आपण जे करतोय ते बरोबर नसले तरी; त्यामुळे बरोबर काय आहे व आपण काय करायला हवे? ते आपल्याला समजते.

नकारात्मक भावनांची जाणीव झाल्यामुळे आपल्याला फायदाच होतो, आपल्याला आपल्या मनाचा तोल सावरायला मदत होते.

“जर तुम्हाला मी आवडत नसेल तर मलासुद्धा तुम्ही आवडत नाही,” हा द्रुष्टीकोन आपल्याच स्वतःच्या विकासाला खिळ घालत असतो.

आपली जर खरोखर काही करण्याची इच्छा असेल तर समोरच्या व्यक्तीच्या वागण्याचा व बोलण्याचा त्यावर परिणाम होऊ शकत नाही.

“सौजन्याने मागीतली तरच मदत देणार,” असे म्हणताना; आपण मदत देणारे न होता, मागणी करणारे म्हणजे सौजन्याचे याचक होत असतो.

एखाद्या व्यक्तीला खुश ठेवणे, तिला हवे तसेच वागणे, काहीच न करणे, वाईट गुण शोधणे, वाईट चिंतणे कशाचाही अर्थ प्रेम होत नाही.

आपल्या चुकीबद्दल आपण “मला माहीत नव्हते” म्हणून स्वतःचा बचाव करण्याचा प्रयत्न करून, आत्मविकासाची संधी वाया घालवतो.

आपले वागणे व द्रुष्टीकोन यांमध्ये दुरूस्ती करायची असेल तर; आपल्याला खेद, दुःख व पश्चात्ताप या भावनांशी एकरूप व्हायला हवे.