ऐनवेळी मागे पहायला लावतो तो पश्चात्ताप, भोवताली पहायला लावते ती काळजी आणि दूर, समोर व वर पहायला लावते ती दूरदृष्टी.

आपली स्वतःची ओळख व स्वतःचा आदर म्हणजे स्वतःच्याच अंतरंगातील इच्छाआकांक्षा व गरजा यांची ओळख व त्यांचा आदर.

आपल्याला जे हवे आहे ते विनंतीपूर्वक मागणे; न मिळाले, न दिले तरीही वारंवार व शांतपणे त्याचाच पाठपुरावा करणे, म्हणजे सौजन्य.

जर ‘आपले कोणी ऐकणार नाही,’ याच भावनेने आपण काही सांगितले, तर आपण बरोबर असतो, खरेच आपले कोणी ऐकत नाही.

टीका करताना, तक्रार करताना व अपेक्षा करताना, आपल्याकडून नकळतपणे दोषाचा, लज्जेचा व अपराधाचा संदेश दिला जातो.

सतत तक्रार, सतत टीका, सतत अपेक्षा यांऐवजी आपण सकारात्मक वाक्ये व सकारात्मक विनंत्या करायला शिकूया.

सकारात्मक हेतू मनात धरल्याने, आपल्या अंतर्मनात विश्वास जाग्रुत होतो की, हवे ते मिळवणे आपल्याला शक्य आहे.

कोणी काय करू नये? कोणती भावना येऊ नये? यापेक्षा कोणी काय करावे? कसे वागावे? व कसा प्रतिसाद द्यावा? यांकडे लक्ष द्यावे.

कशानेही दुखावले जायचे नसेल तर, आपल्याला काय पाहिजे? व त्यासाठी काय करायला पाहिजे? हे विचार हरघडी आठवणीत हवेत.

आपण ज्या गोष्टींवर आपले लक्ष वारंवार व पुनःपुन्हा एकाग्र करत असतो, त्या आपल्या आयुष्यात वाढत व विकसित होत जातात.