आपल्यासमोरील अनेक अडचणींपैकी ज्या व जशा अडचणी आपण सोडवायला निवडतो, तशाप्रकारे आपण स्वतःला घडवत असतो.

आपल्याला मिळालेली बुद्धिमत्ता व नैसर्गिक गुणवत्ता यांकडे आपण जेवढे जास्त लक्ष देऊ व रूची घेऊ, तेवढे आपण जास्त मौल्यवान होऊ.

इतर कोणाच्या तरी दबदब्याने व दिव्यत्वाने भारून जाऊन त्यांची नक्कल करणे, म्हणजे स्वतःच्या क्षमतांवर व स्वत्वावर अन्याय करणे.

वाट्टेल ते करण्याची परवानगी मिळाल्यावर, आपण कोणाची नक्कल तर करत नाही ना? याची खात्री करून घेऊन, ते न केलेले बरे.

परिपूर्णतेचे ध्येय विफलता आणणारे असते, त्याऐवजी चालना व बक्षीस देणारे उत्कृष्टतेचे ध्येय ठेवायला शिकूया.

आपण जे उद्दिष्ट ठेवतो ते मिळवणे म्हणजे यश नाही, तर आपण जे मिळवायला हवे त्याचे उद्दिष्ट ठेवणे म्हणजे यश.

आपल्या चुकांमधून जर आपल्याला काही शिकायचे असेल, तर चुका नाकारणे व चुकांचे समर्थन करणे, आपण थांबवायला हवे.

आपल्या चुकांबद्दल किंवा अपयशाबद्दल सबबी देण्यास किंवा इतरांना दोष देण्यास सुरुवात करणे, म्हणजे खरोखरच अपयशी होणे.

आपल्याला लढावयाची सर्वांत मोठी व महत्वाची युद्धे, आपल्याच अंतर्मनातील युद्धभूमीवर किंवा रंगमंचावर चालू असतात.

आपल्याला वाटणाऱ्या जवळपास सर्व भीती या आपल्या अंतर्मनात व अंतर्गत जगात असतात, बाह्यजगात कुठेही त्या अस्तित्वात नसतात.