जेंव्हा आपण एखादी गोष्ट मान्य करतो व त्याची जबाबदारी स्विकारतो, तेंव्हा आपण त्यावर व त्या कारणांआधारेच काही उपाय शोधू शकतो.

जर आपण आपल्या मनाला विवेकी विचारांनी भारलेले असेल तर आयुष्यातील धोकादायक वळणेही सुखदायक ठरतात.

आपल्या वाईट परिस्थितीस आपलेच अविवेकी व अतिरेकी विचार कारणीभूत आहेत, हे स्वतःला उमगणे म्हणजे आत्मसाक्षात्कार.

शापातही छुपे वरदान असते तर वरदानातही शाप, दोघांनाही आव्हान समजून वागणे, हेच आपल्या विवेकाचे खरेखुरे माप.

आजूबाजूचे वातावरण आपल्यावर परिणाम करीत नाही, तर त्याबद्दलचे मनातले आपले विचार, निर्णयसूत्रे व फंडे करतात.

फॉरवर्ड पोस्ट खरी की खोटी आपण चेक करतो, तसेच इनवर्ड झालेले व मानलेले विचारही, सद्सद्विवेकाच्या मदतीने चेक केलेले बरे.

जे काही होत आहे, ते चांगले-वाईट ठरवताना, त्याचा संबंध आपल्याच विचार पद्धतीशी आहे की काय? हे एकदा नक्की तपासावे.

विकास म्हणजे आपल्या प्रत्येक वागण्यामागील एक एक अविचार शोधणे व त्याला सुयोग्य विचारात बदलून घेणे.

आपल्याच पायावर दगड मारून घेणे म्हणजे, आपल्याला जे नको असते, त्याकडे नको तितके लक्ष देणे व त्याला नको तितके महत्त्व देणे.

प्रेम शिकण्याचा सोपा मार्ग म्हणजे, काहीही होवो, अटी व शर्ती न ठेवता, फक्त प्रेमाने बोलायचे व वागायचे, हळूहळू ती सवय होते.