कुणालातरी काहीतरी करून दाखवत व धडा शिकवत बसण्यापेक्षा, आपण स्वतःच काही धडा घ्यावा व स्वतःलाच काही करून दाखवावे.

आपल्याला काय? कीती? का? कसे? व कधी? हवं आहे हेच आपण स्वतःच्या मनाला व अंतर्मनाला स्पष्टपणे व वारंवार सांगावे.

आपली स्वप्नं पूर्ण करण्यासाठी इतरांना बनवण्यापेक्षा, स्वतःच ते स्वप्न बनणे व स्वतःला स्वप्नपूर्तीकार बनवणे, केव्हाही उत्तम.

दु:खी-कष्टी, निराश, असहाय व भयभीत लोकांना जर सहाय्य करायचे असेल तर, आपला आनंदाचा कोटा नेहमी भरलेला ठेवावा.

आपला “असण्या”पासून ते “बनण्या”पर्यंतचा सुंदर प्रवास, दररोज यथायोग्य कृती पूर्ण “करण्या”च्या मार्गाने पूर्णत्वास जातो.

अर्थ लावण्यात, संबंध जोडण्यात, तुलना करण्यात, सूत्र शोधण्यात व जोड्या जुळवण्यात मन घाईगडबड करते; पुनर्विचार केलेला बरा.

क्रुती करायला किंवा टाळायला लागणारी ऊर्जा; भावना पुरवतात, म्हणून आपल्या भावनांवर बारीक लक्ष ठेवण्याची जाणीव असावी.

आपल्याला मिळालेला योग्य सल्ला, जेव्हा आपण प्रत्यक्ष आपल्या क्रुतीत व वागण्यात उतरवतो, तेव्हाच तो योग्य सल्ला ठरतो.

आपण जो संकल्प करतो व जसे ठरवतो, त्याप्रमाणे नक्की क्रुती करतो किंवा वागतो काय? यावर आपली भविष्यदशा ठरते.

समोरच्या व्यक्तीच्या काळज्या, गरजा व भावना समजावून घेता आल्यास व त्याबद्दल तद्नुभाव वाटल्यास, आपण प्रभावी व किंमतीचे ठरतो.