अपेक्षा; ठराविक पातळीपर्यंत प्रेरणा जाग्रुत करतात, त्यापुढे त्या दहशतीत रूपांतरित होतात व डोक्यावरचे ओझे बनतात.

व्यक्तीच्या विचारांना व वर्तनाला मोजताना तर्काबरोबर, त्याच्या वैयक्तिक भावना, पूर्वग्रह, मान्यता व द्रुष्टीकोन यांचा सहानुभूतीने विचार व आदर व्हावा.

एखाद्या व्यक्तीमध्ये छान सकारात्मक बदल व सुधारणा होणे गरजेचे आहे, असे आपल्याला वाटत असल्यास, सुरूवात स्वतःपासून करावी हेच उत्तम.

बोचरी टीका करून, नावे ठेवून व दोष देऊन आपण दोन मार्ग बंद करून टाकतो, आपला काही शिकवण्याचा व समोरच्याचा काही शिकण्याचा.

इतरांचे दृष्टीकोन व मते रद्दबातल ठरविणे, म्हणजे आपण स्वतः आपल्या स्वतःच्या शिक्षणाचे व सुधारणांचे दरवाजे बंद करणे.

आजूबाजूच्या लोकांनी आपल्याला लावलेल्या लेबलांचे अर्थ आणि आपण स्वतः स्वतःला लावलेली लेबलं, यांचा गुणाकार म्हणजे आपली लेव्हल आणि वर्थ.

आपल्या मान्यतांची व गृहीतकांची पातळी उंचावताच, आपल्या जगाच्या व जीवनाच्या काल्पनिक सीमारेषा विस्तीर्ण होत जातात.

आपले प्रिन्सिपल्स, आपल्याला ऐन मोक्याच्या वेळी धोका देतात, कारण आपले प्रिन्सिपल्स आपण वापरलेले नसतात, वाचलेले असतात.

आपण गोंधळलेले असतो, कारण आपला विश्वास एक असतो, आपण दुसरीच गोष्ट बोलतो, आपल्याला तिसरीच गोष्ट व्हावी असं वाटतं आणि प्रत्यक्षात आपण चौथी गोष्ट करतो.

ज्यांचा आपल्यावर प्रभाव असतो, त्यांच्या विचारांना आपण भाव देतो; सत्य-असत्य, योग्य-अयोग्य, बरोबर-चूक, नैतिक-अनैतिक या गोष्टी इतरांसाठी.