साध्या, छोट्या, नगण्य, त्रासिक, क्लेशदायक, बिनकामाच्या व बिनफायद्याच्या गोष्टींचेही आत्मिक महत्त्व जाणणे व जगणे म्हणजे अध्यात्म.

एखादा पर्याय निवडताना किंवा एखादी कृती करताना, दुसरे काहीतरी जे आपल्यासाठी खरोखर प्राणप्रिय आहे ते आपल्या हातातून सुटून तर जात नाही ना, याची खात्री करायला शिकूया.

उद्याचे काम आज व आजचे काम आत्ता उरकून टाकण्याच्या नादात, आत्ताचे गरजेचे, महत्त्वाचे व प्राधान्याचे भावनिक स्वरूपाचे काम राहून जाऊ शकते, हे लक्षात घ्यायला शिकूया.

दुःखकारक जगणे म्हणजे वास्तवात कसं आहे? काय आहे? व कसं नाही? ते पूर्ण सोडून देऊन कसं असावं? व काय नसावं? या कल्पनेलाच पकडून जगणे, हे समजून घ्यायला शिकूया.

आशा बाळगताना मग त्या स्वतःकडून, इतरांकडून, परिस्थितीकडून, भविष्यकाळाकडून किंवा योगायोगाकडून असल्या तरी त्या फक्त स्वप्नांवर नाही तर वास्तवावर आधारित अशा बाळगायला शिकूया.

खरे औदार्य म्हणजे जवळ भरपूर असलेली, गरज नसलेली किंवा नावडती वस्तू खऱ्याखुऱ्या गरजूला देण्याऐवजी जवळ थोडीशी असणारी गरजेची किंवा आवडती वस्तू द्यायला शिकणे.

समाजातील इतरांना आपल्याबद्दल आपुलकी वाटावी यासाठी आपण आपल्या वैयक्तीक जीवनात खरे दिसायला हवे आणि आपल्या अभिव्यक्तीमध्ये सच्चे असायला हवे.

आपले बाह्य आणि आंतरिक वातावरण सुरक्षित असल्याची खात्री पटल्यानंतरच आपण इतरांच्या नवीन कल्पना मनापासून ऐकू शकतो आणि त्यांच्याकडून नवीन काही शिकू शकतो.

आपल्या मूळ तत्वांशी, खोल हेतूंशी आणि आंतरिक मूल्यांशी एकनिष्ठ व प्रामाणिक राहूनच आपण आपली आंतरिक सुरक्षिततेची भावना स्थिर करायला व वाढवायला शिकूया.

संवाद साधताना आपण जर नेहमीच बचावात्मक व संरक्षणात्मक पवित्रा घेत असेल तर आपल्याला इतर लोकांवर थोडा थोडा विश्वास ठेवायला शिकायला हवे.