आपल्या मनातील ज्या भावना व विचार आपण समजून उमजून न घेता नामंजूर करून टाकतो त्या दबल्या जातात व नंतर दुसऱ्या रुपात मुजोर बनून समोर येतात, हे समजून घ्यायला शिकूया.

अडीअडचणीच्या काळात आपण आनंदी, हसरे, बळकट, दणकट व बिनधास्त असेलच पाहिजे ही अपेक्षा आपल्या क्षमतांना व ताकदींना लुळे करून टाकते, हे समजून घ्यायला शिकूया.

आपले दैनंदिन अनुभव आनंदी बनवण्याचा एक उत्तम मार्ग म्हणजे त्यातून ‘पर्याय नाही’ म्हणून नव्हे तर आपली ‘मर्जी, राजीखुशीे किंवा निवड’ म्हणून जाणे, हे समजून घ्यायला शिकूया.

सुखी, समाधानी किंवा यशस्वी लोकांमधील समान धागा म्हणजे परनियंत्रणात वेळ घालवण्यापेक्षा स्व:नियंत्रणावर दिला जाणारा जास्तीत जास्त भर, हे समजून घ्यायला शिकूया.

आयुष्यात कसलेही ध्येय नसणे, म्हणजे आपल्याला कोठे जायचे? व तेथेच का जायचे? हे माहीत नसलेला गोंधळलेला प्रवासी बनणे होय, हे समजून घ्यायला शिकूया.

कसलाही दीर्घकालीन स्वरूपाचा आजार झाला तरीही आजाराने ग्रस्त व पीडित न होण्याचा उत्तम मार्ग म्हणजे आनंददायी व अर्थपूर्ण अशा कामाप्रती स्वत:ला वाहून घेणे, हे समजून घ्यायला शिकूया.

फक्त बाह्य जगातील उलटसुलट प्रवाह पाहून बळजबरीने आपली दिशा ठरवण्यापेक्षा आपल्या अंतर्मनातील प्रवाह पाहून व जाणून घेऊन ठरवणे कधीही चांगले, हे समजून घ्यायला शिकूया.

आत्तापर्यंत आपल्याला जे खूप खूप महत्वाचे व गरजेचे वाटले ते खरे तर तितके महत्वाचे नाही हे आपल्या लक्षात येणे म्हणजे आत्मविकासाचा एक टप्पा पार करणे, हे समजून घ्यायला शिकूया.

आपल्या मनातील टोकाचा द्वेष, जळफळाट आणि मत्सर नक्कीच राखरांगोळी करुन टाकतो पण ती राख इतरांच्या नाही तर आपल्याच स्वप्नांची व इच्छांची असते, हे समजून घ्यायला शिकूया.

आपल्याला तुलनाच कराविशी वाटत असेल तर मिळालेल्या परिणामांऐवजी किंवा फळाऐवजी त्या व्यक्तीने केलेले कष्ट, मोजलेली किंमत व दिलेला वेळ यांची करायला शिकूयात.