आपण अधूनमधून आपल्या मनाच्या आरश्यात डोकावून पहावयास हवे यासाठी की तिथे आंतरिक शहाणपण किती प्रमाणात आहे.

पैसे नसल्याची, कमी पडण्याची किंवा संपण्याची भीती व त्यातून येणाऱ्या विचारांनी आपल्याला कामधंदा करायला भाग पाडू नये.

आपल्या मनांमधील विचार व आपल्या भावनांमधील विचार, यामध्ये आपल्या जीवनाला अनुकूल असा, मेळ घालायला शिकूयात.

जी आदर्श कल्पना आपल्याला अंतर्मनात ठेवायची आहे त्याबद्दलची जाणीव, श्रद्धा, भावना, व एकाग्रता गुणवत्तापूर्ण ठेवूया.

सकाळी कामाला जातेवेळी आपल्याला काय वाटते? कटकट व वैताग की उत्साह व जिज्ञासा, शोध घेऊया, विचार करूया.

आपल्याला मनापासून काय वाटते, हे आपल्या तात्पुरत्या भावनांपेक्षा व क्षणिक प्रतिक्रियांपेक्षा, जास्त महत्त्वाचे आहे.

आपलं काय व कुठं चुकतंय ते शोधणं, त्याचा स्वीकार करणं आणि ते बदलण्यासाठी प्रयत्न करणं हा विकासाचा राजमार्ग आहे.

आपल्याला मागे ढकलणाऱ्या व दडपून टाकणाऱ्या, जवळपास सर्व प्रकारच्या भीती, न दिसणाऱ्या व काल्पनिक असतात.

आपलं स्वतःचं मन ठरवतं तीच आपली ऐपत असते, ना कमी ना जास्त, ती वाढवण्यासाठी मनाला प्रशिक्षित करूयात.

हे जग, जीवन, लोक व नातेसंबंध दिसतात तसे नसतात, तर आपल्या मनाला वाटतात तसे असतात, म्हणून सावध होऊया.