स्वस्थ होण्याचे व सोयीचे होण्याचे मार्ग जर शोधायचे असतील, तर आपण अस्वस्थ होणे व आपली गैरसोय होणे यांचा सर्वोत्तम प्रेरणा म्हणून वापर करता येऊ शकतो.

आपण कीतीही मोठं व भारी बोलत असू, पण आपली दैनंदिन कृत्ये व सवयी, अगदी ठळकपणे आपली उद्दिष्टे व स्वप्ने आपल्यासमोर ठेवतात.

राग, चिड, द्वेष, मत्सर, भिती, संशय, अपराध, हक्क व अधिकार अशा भावनांना जाणणे व समजून घेणे, म्हणजे विशुद्ध प्रेमभावनेचा जन्म.

ज्या गोष्टींशी आपण संघर्ष करत असतो, त्याच गोष्टी आपली बंधने असतात आणि त्यांची समज वाढवणे हीच खरी संघर्षमुक्ती असते.

आपलं मन त्याला जे हवंय तेच आणि तसंच बघतं व आपणही तेच पाहतो, म्हणजे दिसणे डोळ्यांचे तर पाहणे मनाचे काम आहे.

आपल्या मागण्या जेव्हा अवास्तव, अस्वाभाविक व अव्यवहार्य असतात तेव्हा आपण अंधविश्वासू व अंधश्रद्धाळू बनत जातो.

जर भेद, फरक व तुलना आपल्या मनात घर करीत असेल तर आठवा फरक स्पष्ट करण्याचा प्रश्न शंभर पैकी फक्त पाच मार्कांना असायचा.

आपण जे करतो किंवा जे करत नाही, त्या दोन्ही गोष्टींमध्ये आपण विकसित होतो; करण्यात किंवा टाळण्यात.

जेव्हा जेव्हा आपण काही करायचं ठरवतो आणि करत नाही किंवा काही करायचं नाही असं ठरवतो आणि करतो, तेव्हा तेव्हा आपण आपला आत्मविश्वास तोडत असतो.

तर्कसंगत व न्यायसंगत बनवण्याच्या नादात, आपण वेगवेगळ्या प्रकारच्या गोष्टी, आपल्याकडे असणाऱ्या एकाच तराजूत मोजायला लागतो, आणि अर्थातच चुकतो.