आपल्या मनात कोणते विचार येतात? यापेक्षा आपण त्यांमधील कोणते विचार चिंतन व कृती करण्यासाठी निवडतो? त्यावर आपले फळ व भविष्य ठरते, हे समजून घ्यायला शिकूया.

‘इतरांचे काय वाट्टेल ते होवो, आपले तेवढे भले झाले म्हणजे झाले’, या विचारातून केलेल्या जास्तीत जास्त प्रयत्नांतून जास्त दुःखच निर्माण होऊ शकते, हे समजून घ्यायला शिकूया.

ऐकमेकांना भेटल्यावर हजर नसणाऱ्या कोणाची स्तुती, कौतुक किंवा गौरव करण्यासारखे काहीच नसेल, तर आपण शांत राहायला व मौन पाळायला शिकूया.

दुःखाचे चिंतन करणे, दुःख सांगत सुटणे, दुःखी पर्याय निवडणे व दुःखस्वप्ने पाहणे हे आपले जीवन दुःखी करण्याचे खात्रीचे उपाय आहेत, हे समजून घ्यायला शिकूया.

स्वतःचा स्वार्थ साधून इतरांनाही त्यांचा स्वार्थ साधू देतो तो माणूस, तर इतरांचा विचारही न करता फक्त स्वतःचा स्वार्थ साधतो तो पशू, हे समजून घ्यायला शिकूया.

आपल्या ज्या गुणांना आपले आसपासचे लोक वारंवार वाव, प्रतिसाद, वाहवा व किंमत देतात ते गुण वाढत जातात व ते आपल्या नकळत आपल्या व्यक्तीमत्वाचा अविभाज्य भाग बनतात.

जर आपल्याला, कुठे जायचे आहे? व का? हे माहिती नसेल, तर आपल्याला कुठे थांबायचे आहे? व का? हे कधीही समजणार नाही, म्हणून या प्रश्नांची उत्तरे शोधायला शिकूया.

जीवनात अपार कष्ट व प्रयत्न करूनही आपल्या मनात शांतता नसेल, अपयशाची व दुःखाची भावना असेल, तर थोडं चिंतन करून थांबायचे कुठे? या प्रश्नाचे उत्तर शोधायला शिकूया.

आपण अडचणीतून बाहेर येण्याचा प्रयत्नही करत नाही व मदतही घेत नाही कारण ‘जे नशीबात व दैवात आहे ते भोगावेच लागणार’ हा गैरसमज, हे समजून घ्यायला शिकूया.

शहाणपण म्हणजे ‘आपलं व इतरांचं भलं व चांगलं व्हावं’, हे तत्व इच्छा, चिंतन, बोलणं व करणं या चारही पातळ्यांवर पाळायला शिकणं हे समजून घ्यायला शिकूया.