आपल्या अतिशय आवडत्या व्यक्तीला आवडते म्हणून आपल्या नावडत्या गोष्टींचेसुद्धा हसतमुखाने स्वागत करणे म्हणजे आपला समंजसपणा होय.

आपल्या नात्यातली अतिशय महत्त्वाची व्यक्ती एखाद्या गोष्टीला जितकं महत्त्व देते तितकंच आपणही देणं म्हणजे त्या व्यक्तीला आदर देणं व समजून घेणं.

आपले विचार, आपला मूड, आपल्या भावना, प्रतिक्रिया व क्रुती इतरांच्या म्हणण्यावर व वागण्यावर अवलंबून असणे म्हणजे परावलंबी असणे.

मीच का बदलू? मीच का माफी मागू? माझ्या स्वभावाला का बदलू? हे मीच का करू? हे प्रश्न प्रतिष्ठेचे न बनवता, सोडून द्यायला शिकूया.

तडजोड करताना “चूक आणि बरोबर” याऐवजी “योग्य आणि अयोग्य” अशी भाषा वापरणे व तसा विचार करणे सोयिस्कर ठरते, हे समजून घ्यायला शिकूया.

समस्येबाबत व अडचणींबाबत आरडाओरडा व आदळआपट न करता, स्वतःकडे जबाबदारी घेऊन त्यावर उपाय योजना करणे म्हणजे कणखरपणा.

हातात असलेला प्रॉब्लेम हाताळायला शिकूया आणि डोक्यावर व मानगुटीवर बसलेला प्रॉब्लेम सर्वात आधी आपल्या हातात घ्यायला शिकूया.

आपण एखाद्याबद्दल वाईट बोलतो तेव्हा त्याच्या वाईटपणाचे वर्णन करत नाही तर आपल्या दुखावलेल्या व कलुषित मनाचे वर्णन करीत असतो.

दोघांचीही पासपसंती, मान्यता व होकार लग्न ठरवण्याबरोबरच, ते टिकवण्यासाठी आणि बहरवण्यासाठी   गरजेचे व महत्त्वाचे आहेत.

प्रक्षोभक व रागारागाने वागण्याबोलण्याला अपमान समजून प्रतिक्रिया देण्याऐवजी, सजग राहून, संयमाने व समंजसपणे, परिस्थिती हाताळायला शिकूयात.