आपल्या भडकलेल्या भावनांचे कारण बाह्यजगातील घटना नसते, तर आपल्या अंतर्मनाने त्या घटनेचे केलेले मूल्यमापन असते.

आपल्या जीवनातील घटनांचा आपण जो अर्थ लावतो, तो विवेकी असेल तर जीवनाला अर्थ मिळतो, नसेल तर अर्थातच अनर्थ.

विकास किंवा विकासकामातील प्रयत्न सोडून देण्याऐवजी आपण राग, लोभ, मोह, मत्सर, द्वेष इत्यादी सोडून द्यायला शिकूयात.

जोपर्यंत आपण स्वतःमध्ये सुधारणा व विकास करण्यासाठी प्रयत्नशील असतो, तोपर्यंत आपण यशस्वी व विजयी असतो.

अनिश्चितता व गोंधळ कमी करून, त्यातल्या त्यात बरे मार्ग शोधण्याचा, सर्वोत्तम उपाय म्हणजे त्याविषयीची माहिती मिळवत राहणे.

गोंधळलेल्या व घाबरलेल्या मनस्थितीत आपल्याकडून जुने व कमी प्रभावी मार्ग निवडले जाण्याची शक्यता जास्त असते.

ज्या गोष्टींमध्ये बदल अटळ असतो, त्या गोष्टींमधील आपली स्वतःची भावनिक ओढ व जोड आपण कमी करायला शिकूया.

आपल्या इच्छाआकांक्षा जगाने पूर्ण कराव्यात अशी आशा करणे व त्या पूर्ण न केल्याने जगाला दोष देणे, म्हणजे दुःख व निराशा.

अंतरात्मा, मन, बुद्धी, इंद्रिय व शरीर या सर्वांचे चलनवलन आपल्या मूल्यांशी व ध्येयांशी सुसंगत ठेवणे म्हणजे अखंडता.

स्वतःमधील विनाशकारी भावना, आवेग व उर्मी यांना स्वतःहून आवर घालता येणे व त्यांवर काबू करणे म्हणजे स्वःनियंत्रण.