व्यावहारीक जगतातील प्रतिमा जपणे, दिखाऊपणा करणे, प्रतिक्रिया देणे आणि प्रदर्शन करणे, अंतर्गत जगतामध्ये कुचकामी ठरते.

गोष्टी ठरावीक पद्धतीने, ठरावीक ठिकाणी व ठरवलेल्या वेळी घडणारच असे गृहीत धरून आपण भ्रमनिरास व तक्रारी यांना जन्म देतो.

आपल्याला होणारा जवळपास सर्व त्रास, आपल्या स्वतःच्या मनाच्या गडबडीमुळे, बडबडीमुळे व गैरसमजामुळे होतो.

नात्यामध्ये जाणवणारे प्रेम व जिव्हाळा, आपले स्वतःचे नात्यामधील हेतू, अपेक्षा आणि बंधनं यांच्याशी व्यस्त प्रमाणात असते.

आक्रमक पवित्रा घेणे, हे खरे तर स्वतःच्या मनाचे संरक्षण करणे, मनाला वाचवणे असते, कशापासून? व का? याचे आकलन करूयात.

आपल्या जीवनात असलेल्या, आपल्याला मिळालेल्या व आपण मिळवलेल्या गोष्टींचीच मोजणी करण्याचा संकल्प करूयात.

जीवनातील असत्य व आभास वेळीच ओळखणे व त्यांना सद्सद्विवेकबुद्धीने प्रेमपूर्वक पण ठाम नकार देता येणे म्हणजे खरे शहाणपण.

मिथ्या, मोह, माया व क्षणभंगुर असे आपले जीवन नाही, आपण निवडलेले समज, मान्यता, द्रुष्टीकोन व विचार जीवनाला तसे बनवतात.

आपले विचार आपले जग बनवतात, आपले जग आपले विचार पक्के करतात, म्हणून आदर्श जग ठरवूया विचार आपोआप येतील.

जीवनप्रवासातील कोणत्याही मार्गाची आपली सुरुवात “अज्ञात ते ज्ञात” अशी असेल तर शेवट “ज्ञात ते अज्ञात” असा असेल.